دیشب در آیینه خواب دیدم که روحم به پرواز درآمد ه

آرام و سبک به هر جایی که دوست داشتم پرواز میکردم

وقتی بر گشتم دیدم جسم بی جانم

را در گوری سرد مدفون کردن

خوشحال بودم و می خندیدم

زیرا که دیگه تمام اون دردها به پایان رسیده بود

خوشحال بودم که دیگه توی اون دنیای پر از غم و درد نیستم

ولی افسوس که او فقط یک رویا بود.

افسوس...

میخوام بنویسم ولی نمیدونم چی خیلی فکر کردم ولی هیچی به ذهنم نمیاد

ذهنم پر از هر چه هست ولی بازم هیچی به ذهنم نمیرسه واسه نوشتن

عاشقم ولی شوقی برای زیستن ندارم

خسته ام خسته

و اجبار به زیستن

و ای کاش زود به سر آید این

اجبار

در میان آسمان و زمین در خلعی از هیچ بودن بسر میبرم شبها در انتظار صبحی که غصه هایش به پایان آمده باشد و روزها را در انتظار شبی که

با ریختن اشک از غصه ها رهایی یابم ولی...

روزگاریست که در خود شکستم و صدای شکستنم گوشم را کر کرد از درون خالی شدم از هر چه هست نیستم و هستم. من چه هستم؟ چه بودم و چه شدم و سرانجامم چه خواهد شد.

وااااای خدای من سرم پر شده از چراها...

خود را برای مبارزه ای سخت و سنگین آماده کرده ام و خوب میدانم که بازنده منم زیرا که میدانم بازنده منم زیرا که میدانم تقدیرم جز این است و بی خود به این مبارزه تن در میدهم. جای من گور سردیست که خوب میدانم به زودی روانه آن خواهم شد و هر چه دارم را میدانم که در این قمار خواهم باخت و جز کفن و قلبی عاشق چیزی نخاهم داشت.

آری من آن روز شکستم و تمام قوایم را جمع کردم که تیکه هاسم را دوباره بهم بچسبانم ولی باز میدانم که بی فایده است زیرا که خوب میدانم این منی که وصله پینه شدهدیگر آن من نخواهد شد . و ای کاش هرگز آن اتفاق نمی افتاد... تقدیر با من که چه ها نکردو با این قلب دردمندم چه بازی ها که نکرد سرنوشت نیز مرا از قله رفیع تا پست ترین دامنه آن فرود آورد....

درو گران پگاه

پنجره را به پهنای جهان میگشایم

جاده تهی است. درخت گرانبار شب است.

ساقه نمی لرزد.آب از رفتن خسته است تو نیستی نوسان نیست.

تو نیستی وتپیدن گردابی است.

تو نیستی و غریو رودها گویا نیست و دره ها ناخواناست.

میآیی شب از چهره ها بر می خیزد راز هستی می پرد

میروی چمن تاریک میشود جوشش چشمه می شکند

چشمانت را میبندی ابهام به علف می پیچد.

سیمای تو می ورزد وآب بیدار میشود

می گذری و آیینه نفس میکشد.

جاده تهی است. تو باز نخواهی گشت و چشمم به راه تو نیست.

پگاه دروگران از جاده روبرو سر می رسند رسیدگی خوشه هایم را به رویا دیده اند

ومن

چه بیهوده به انتظار نشسته ام

و این تقدیر من است

روزگاری که

جز نیرنگ

چیزی

نداشت

.

چقدر سخته که کسی رو دوست داشته باشی ولی نتونی ابراز کنی

چقدر سخته که به خاطر همون کس عشقتو مخفی کنی

چقدر سخته که به کسی بگی دوستش داری و اون تو جوابت فقط اشک بریز

نقطه سر خط.

تیک تیک ساعت داره یک چیزی رو یاد آورم میکنه

تیک تاک تیک تاک...

میگه که تارا داره میرسه اون زمانی که باید برسه

....

به دل طوفانی من خدا نگاهی نداره این کشتی بی ناخداراهی به جایی نداره

تو آسمون شهر من فقط دل ابرا پر هیچ ابری بارون نمیشه غصه من رو میخوره

عاشق بادم نمیشم آخه اونم رفتنی یاد نوازشاش فقط رو صورتم موندنی

با هر کی هم قدم میشم آخر راش جدایی به هر کی دل بسته میشم عاقبتم تنهایی

عشق پرنده هم دیگه تو قلبم من جا نداره خودش میرهپروازش و برای من جا میزاره

اگر به جای چلچله هوای کوچ و میدیم رفتنتو میفهمیدم کاش حرفاتو میخریدم

پاکی چشم سار و آب هنوز تو خونم جاری خودش دیگه دریا شده اما زلا لش باقی

اگر به جای رودخونه سافی آب و میدیم رفتنتو میفهمیدم کاش حرفاتو میخریدم

عاشق شب بودم ولی حالا برام تاریکی گفتن دردای دلم حکایت از غریبی

کاشکی به جای گفتنا سکوتشو میفهمیدم صدای عاشقاشو من تو دل شب نمیشنیدم

خیال میکردم تو چشات صحبت سر عشق من غافل از اون چشا آیینه چشم من

کاشکی به جای اون نگاه عکس چشای اون بودم آخه دلت جای دیگس کاشکی به جای اون بودم