بنام خدایی که دلها در گرو عشق اوست.

بنام خداوندی که حلقه های محبت را به گردن انسانها آویخت تا یکدیگر را دوست داشته بدارند .از پنجره کوچک قلبم با تو حرف میزنم .وشب با

قایق غمهایم در رودخانه اشکهایم برای یافتن تو تا انتهای افق پارو میزنم و چشمان خسته تو را که لا به لای درختان به من حرف میزند وقصه

امید میگوید با بوسه گرمی آنها را میبندم.

در وجود هر چشمه ای و هر بارانی نام تو را می جویم زیرا که نام تو صفا وزلالی را نوید میدهد و کینه و بدیها را از دل می زداید .دل تو چون

دریاست وسیع و با وقار.تو چون آسمانی در اوج پاکیزگیها دلم میخواهد زیبا ترین نامها نام تو را به زبان آورمچرا که نام تو عشق است .

هنگامی که با دلی پر از قصه و درد .و قلبی نا امید بر روی صفحه خاظرات پر از توهم پا میگذارم و در آن به خاطرات بسیار دور می اندیشم

که گذشته هایی که برایم تمامش غم بود و غصه .غم مرا میگیرد و غصه هایم را بایک قطره اشک به بیرون میریزم .

بازم سلام سمن من اومدم ولی نمیدونی با چه قلبی اومدم نمیدونم بخندم و شاد باشم یا بزنم تو سرمو گریه کنم سمن این بار هیچی آرومم نمیکنه

شدم اون مسافری که کوله بار تنهاییشو به دوش کشیده تو یه بیابون برهوت داره قدم میزنه نه آبی دراه واسه خوردن نه سر پناهی که از سرما و

گرمای بیابون در امان باشه .میدونی فرق منو مسافر چیه ؟

فرقمون اینه که مسافر به امیدش زندست میره و میره تا یه جاییو پیدا کنه یه سر پناه واسه تن خسته یه جایی واسه گذاشتن کوله بار زندگیش

ولی من چی؟ من هیچی ندارم فقط و فقط دارم این کوله بار و میکشم .شدم یه آدمی که به هیچ زندست

یادمه دوستی داشتم که میگفت: زندگی هیچ و پوچ است. وقتی بهش میگفتم که این آخر نا امیدی. میگفت:بهت ثابت میکنم. منم میپرسیدم چه

طوری؟ میگفت :زندگی یعنی عشق.

عشق یعنی تمایلات

تمایلات یعنی هوس

و هوس یعنی هیچ

پس زندگی هیچ و پوچ است.

حالا که بهش خوب فکر میکنم میبینم که آره درست میگفت.اصلا ما واسه چی اومدیم ؟ اومدیم که یه سری آدمارو اذیت کنیم قلبشونو بشکنیم

اومدیم که آزارشون بدیم از پدر و مادر گرفته تا بقیه .هم اذیت کنیم هم آزار ببینیم.اصلا برای چی بدنیا اومدیم اینجا که همش جز سختی چیزی نداره

سمن بهم اینجوری نگاه نکن الان داری پیش خودت فکر میکنی که من ناشکرم ! زندگی به این خوبی دارم پدر و مادر به این مهربونی دارم دیگه

چی کم دارم !!! آره میدونم همشون خوبن ولی به خدا نمیتونم دیگه ادامه بدم حس میکنم دیگه کم آوردم واقعا هم کم آوردم.

نمدانم پس از مرگم چه خواهد شدنم خواهم

بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواخد ساخت؟

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

به دست کودکی گستاخ و بازیگوش که او

پیوسته دم گلویش را در گلویم بفشارد

بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را

دیگه بسته سمن جونم هر وقت که من میام با یه دنیا دل مردگی میام باهات حرف میزنم و آروم میشم ولی نمودونم اینبار با دفعه های قبل خیلی فرق

داره نه تنها احساس آرامش نمیکنم بلکه حس میکنم یه چیزی راه گلومو بسته نمی زاره من نفس بکشم حالا بیخیال

دیگه سرتو درد نمیارم خوش باشی و بدرود تا دیداری تازه