دل من امشب ناگفته ها دارد با دل خویش

و کجاست دستانی که به هنگام باران قطرات اشک را از چشمانم میزدود

و کجاست آن یار سفر کرده

که تا وقتی که هست و مرا با خود به کجاها که نمی برد

چشمهایم را میبندم تا شاید در رویا به کنارم آید

وای خدای من این وقت شب کیست که بر کوبه در میکوبد

با ترس و دلهره به پشت در میروم

وای خدای من خود اوست.

....

در کنارش نشسته ام و با هم به آسمان سیاه شب نگاه میکنیم

به او میگویم که وقتی تو نیستی راز های دلم را غم و اندوهم را با این ستاره باز گو میکنم

او رازدار من است

و او دستانم را در دست میگیرد و لبخندی به عظمت و شکوه عشق بر لبانش نقش میبندد و به من می گوید:

دلبر زیبای من صبر باید کرد...

و من به خود گویم که این صبر تا جهانی دیگر نیز ادامه خواهد داشت...

روزی رو که با تو آشنا شدم رو خوب یادم. اونروز اصلا تصور نمیکردم که اینطور به من نزدیک بشی طوری که احساس کنم خود منی

ازوقتی که رفتی دلم آشوب دلم میخواد فقط گریه کنم یاد هر کلامت یاد هر نگاهت یاد تو یاد خودم دیوونم میکنه

اسمتو ببخش به لبهام بی تو خالیه نفسهام خط بکش رو باور من زیر سایه بون دستام ...

دوست دارم