درو گران پگاه

پنجره را به پهنای جهان میگشایم

جاده تهی است. درخت گرانبار شب است.

ساقه نمی لرزد.آب از رفتن خسته است تو نیستی نوسان نیست.

تو نیستی وتپیدن گردابی است.

تو نیستی و غریو رودها گویا نیست و دره ها ناخواناست.

میآیی شب از چهره ها بر می خیزد راز هستی می پرد

میروی چمن تاریک میشود جوشش چشمه می شکند

چشمانت را میبندی ابهام به علف می پیچد.

سیمای تو می ورزد وآب بیدار میشود

می گذری و آیینه نفس میکشد.

جاده تهی است. تو باز نخواهی گشت و چشمم به راه تو نیست.

پگاه دروگران از جاده روبرو سر می رسند رسیدگی خوشه هایم را به رویا دیده اند

ومن

چه بیهوده به انتظار نشسته ام

و این تقدیر من است

روزگاری که

جز نیرنگ

چیزی

نداشت

.